دشتها نام تو را می گویند
کوهها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟
در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟
در من این شعله ی عصیان نیاز
در تو دمسردی پاییز که چه ؟
حرف را باید زد
درد را باید گفت
سخن از مهر من و جور تو نیست
سخن از تو
متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنایی با شور ؟
و جدایی با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشی
یا غرق غرور ؟
سینه ام اینه ای ست
با غباری از غم
تو به لبخندی از این اینه بزدای غبار
آشیان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازند
آه مگذار ، که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشیها بسپارد
آه مگذار که مرغان سپید دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه می گویم ، آه
با تو کنون چه فراموشیها
با من کنون چه نشستها ، خاموشیهاست
تو مپندار که خاموشی من
هست برهان فرانموشی من
من اگر برخیزم
تو اگر برخیزی
همه برمی خیزند

باران شیشه ی پنجره را باران شست.

از دل من اما

چه کسی نفش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران

باران

پر مرغان نگاهم را شست.

خواب رویای فراموشیهاست!

خواب را در یابم

که در آن دولت خاموشیهاست.

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم

و ندایی که به من می گوید:

گر چه شب تاریک است

دل قوی دار

سحر نزدیک است

_{به ناز ، تکیه بر آرنج و سر خمیده به دست 
 نشسته بود و بر او دیده بسته من ببه نیاز
دو گوش بر من و من خیره اندر آن سر ِ زلف
 ز نیمه رفته شب ما به گفتگوی ِ دراز
درون مجمر ِ سوزان ، چو لاله ، اخگر سرخ
شکفته می شد و می سوخت در شراره ِ خویش
 دو چشم ِ من به رخش گرم و او به شعله ی گرم
سپرده چشم و فرو رفته در نظاره ی خویش
غروب ِ زهره ی تابنده بود و خنمده ی صبح
 فروغ ِ تش رخشان به چهر ِ گلنارش
و یا چو غنچه ی نیلوفری که دست ِ نسیم
 سپیده دم کند از خواب ِ ناز بیدارش
 به زیر ِ گردن ِ او ، سایه های درهم ِ زلف
 گره گره ، ز هم آهسته باز می گردید
 خیال بود تو گفتی که در چهان ِ امید
 به جستجوی ِ نهانگاه ِ راز می گردید
 من آرمیده گرفتار و مست و باده به دست
 میان ِ نکهت ِ مستی فزای ِ نرگس و عود
 نگاه ِ او به من و ، ای بسا شکوفه ی مهر
 که می شکفت در آن دیدگان ِ اشک آلود
گذشته با همه تلخی و شادکامی و رنج
در آن نگاه ِ گریزنده خودنمایی داشت
 به هست و نیست ، عیان بود از آن دو چشم ِ سیاه
 که دل بر آتش ِ سوزنده ی جدایی داشت
 من از شراره ی او گرم و آن ستاره ی بخت
 بسوز ِ خویش فرو رفته در فسوس و ملال
 ز بی قراری ِ دل ، خسته جان و غم فرسود
بیار ِ رفته و یاد ِ گذشته بسته خیال
 فروغ بود و صفا بود و صبح ِ دولت بود
 دریغ و درد که راهم به قلب ِ خسته نداد
 ربود هوشم و سرگشته ز آشیانم کرد
 دل شکسته به این یار ِ دلشکسته نداد}

^{یادش به خیر دلبر روشن ضمیر ما
دلدار ما دلاور ما دلپذیر ما
یاری که در کشکش گردابهای غم
 او بود و دست بسته او دستگیر ما
 یادش دوید دردلم و چون نسیم خیس
بگذشت و تازه کرد سراسر کویر ما
ما را هوای اوست در این برگ ریز مهر
پر می کشد ز سینه دل دیرگیر ما
 صیاد ما که بخت و کمندش بلند باد
پرسیده هیچ گاه که : کو آن اسیر ما ؟
صبح است روی دوست چراغی از آفتاب
او را چه غم ز شمع دل پیش میر ما
بس نقش ها زدند ولی روز آزمون
یک از هزارشان نشد آن بی نظیر ما
تیر دعا رهاست در این آسمان کجاست
مرغ دلی که سینه سپارد به تیر ما ؟
روزی به سر نیامده شامی به پای خاست
بنگر که تا چه زود رسیده است دیر ما
فریاد ما ز دشنه دشمن نبود دوست
خنجر برون کشید و بر آمد نفیر ما
 آنان که لاف دایگی و مادری زدند
خوردند خون ما و بریدند شیر ما
آن جا که باغبان کمر سرو می زند
و ز باغ می برد همه عطر و عبیر ما
ای شط ره رونده تو ایینه ای بگیر
 بر روی و موی بیدبن سر به زیر ما
می گفت پیر ما که صبوری به روز سخت
حالی بیاورید صبوری به پیر ما
چون عقل را به گوشه میخانهه باختیم
عشق تو ماند در همه حالی دبیر ما}

تکه ای از دل خود را در دست !



و به هر رهگذری خواهم گفت :



ذره ای عشق کمی عاطفه قدری ایمان !



به من خسته ی تنها بدهید ...



تا که شاید شب من صبح را دریابد ....



و با آن خانه ای خواهم ساخت


و در آن عشق همان ناب ترین واژه ی هستی را جای خواهم داد

^{ای آخرین رنج 
     تنهای تنها می کشیدم انتظارت
         ناگاه دستی خشمگین مشتی به در کوفت
              دیوارها در کام تاریکی فرو ریخت
                 لرزید جانم از نسیمی سرد و نمنک
                   نگاه دستی در من درآویخت
                        دانستم این ناخوانده مرگ است
                           از سالهای پیش با من آشنا بود
                               بسیار او را دیده بودم
                                   اما نمی دانم کجا بود
                                       فریاد تلخم در گلو مرد
                                          با خود مرا در کامظلمت ها فرو برد
                                             در دشت ها در کوه ها
                                                 در دره های ژرف و خاموش
                                                     بر روی دریا های خون در تیرگی ها
                                                          در خلوت گردابهای سرد و تاریک 
                                                       در کام اوهام 
                                                    در ساحل متروک دریاهای آرام 
                                                 شبهای جاویدان مرا در بر گرفتند 
                                               ای آخرین رنج 
                                           من خفته ام بر سینه خک 
                                      بر باد شد آن خاطره از رنج خرسند 
                                کنون تو تنها مانده ای ای آخرین رنج 
                          برخیز برخیز 
                      از من بپرهیز 
                   برخیز از این گور وحشت زا حذر کن 
               گر دست تو کوتاه شد از دامن من 
            بر روی بال آرزویهایم سفر کن 
        با روح بیمارم بیامرز                                                                                                 بر عشق نکامم بپیوند}

                         _{ای شب ، به پاس صحبت دیرین ، خدای را                         با  او   بگو   حکایت   شب   زنده داریم
با  او  بگو  چه  می کشم  از  درد اشتیاق
شاید   وفا   کند   ،   بشتابد    به   یاریم
ای   دل  ،  چنان  بنال  که  آن  ماه نازنین
آگه  شود  ز  رنج  من  و  عشق  پاک  من
هر  چند  بسته  مرگ  کمر بر  هلاک  من
ای  شعر  من  ،  بگو که جدایی چه می کند
کاری  بکن  که  در  دل  سنگش  اثر   کنی
ای چنگ غم ، که از تو به جز ناله بر نخاست
راهی  بزن  که  ناله  از   این   بیشتر  کنی
ای  آسمان  ،  به  سوز  دل  من  گواه   باش
کز  دست  غم  به  کوه   و   بیابان   گریختم
داری  خبر  که شب همه شب دور از آن نگاه
مانند    شمع    سوختم   و   اشک   ریختم
ای   روشنان    عالم    بالا   ،    ستاره ها
رحمی   به   حال   عاشق   خونین جگر کنید
یا   جان  من  ز  من   بستانید   بی    درنگ
یا    پا   فرانهی  د و   خدا   را   خبر  کنید
آری  ،  مگر  خدا  به دل  اندازدش  که   من
زین   آه   و   ناله   راه  به  جایی   نمی برم
جز  ناله  های    تلخ    نریزد   ز    ساز من
از   حال   دل   اگر   سخنی   بر   لب  آورم
آخر   اگر   پرستش     او    شد    گناه   من
عذر  گناه  من  ،  همه  ،  چشمان  مست اوست
تنها  نه  عشق  و   زندگی   و    آرزوی   من
او  هستی  من  است  که   آینده   دست   اوست
عمری  مرا  به  مهر  و   وفا   آ زموده   است
داند   من   آن   نیم   که   کنم  رو به هر دری
او  نیز  مایل   است   به    عهدی    وفا   کند
اما   -   اگر   خدا   بدهد   -   عمر   دیگری}
 

تا در این دهر دیده کردم باز
گل غم در دلم شکفت به ناز
بر لبم تا که خنده پیدا شد
گل او هم به خنده ای وا شد
هر چه بر من زمانه می ازود
گل غم را از آن نصیبی بود
همچو جان در میان سینه نشست
رشته عمر ما به هم پیوست
چون بهار جوانیم پژمرد
گفتم این گل ز غصه خواهد مرد
یا دلم را چو روزگار شکستی هست
می کنم چون درون سینه نگاه
آه از این بخت بد چه بینم آه
گل غم مست جلوه خویش است
هر نفس تازه روتر از پیش است
زندگی تنگنای ماتم بود
گل گلزار او همین غم بود
او گلی را به سینه من کاشت
که بهارش خزان نخواهد داشت

بر زمین افتاده پخشیده ست
 دست و پا گسترده تا هر جا
از کجا ؟
 کی ؟
 کس نمی داند
و نمی داند چرا حتی
سالها زین پیش
 این غم آور وحشت منفور را خیام پرسیده ست
وز محیط فضل و شمع خلوت اصحاب هم هرگز
هیچ جز بیهوده نشنیده ست
کس نداند کی فتاده بر زمین این خلط گندیده
وز کدامین سینه ی بیمار
عنکبوتی پیر را ماند ، شکن پر زهر و پر احشا
مانده ، مسکین ، زیر پای عابری گمنام و نابینا
پخش مرده بر زمین ، هموار
دیگر ایا هیچ
کرمکی در هیچ حالی از دگردیسی
تواند بود ؟
 من پرسم
کیست تا پاسخ بگوید
از محیط فضل خلوت یا شلوغی
 کیست ؟
 چیست ؟
 من می پرسم
 این بیهوده
ای تاریک ترس آور
 چیست ؟

 من به درماندگی صخره و سنگ
 من به آوارگی ابر ونسیم
 من به سرگشتگی ‌آهوی دشت
من به تنهایی خود می مانم
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 گیسوان تو به یادم می اید
من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی
 شعر چشمان تو را می خوانم
 چشم تو چشمه شوق
چشم تو ژرفترین راز وجود
برگ بید است که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد
 تو تماشا کن
 که بهار دیگر
پاورچین پاورچین
 از دل تاریکی می گذر
و تو در خوابی
 و پرستوها خوابند
و تو می اندیشی
به بهار دیگر
و به یاری دیگر
نه بهاری
 و نه یاری دیگر
حیف
 اما من و تو
دور از هم می پوسیم
 غمم از وحشت پوسیدن نیست
غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است
 دیگر از من تا خک شدن راهی نیست
 از سر این بام
این صحرا این دریا
پر خواهم زد خواهم مرد
غم تو این غم شیرین را
 با خود خواهم برد

 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
 من می شناختم او را
نام تو راهمیشه به لبداشت
 حتی
 در حال احتضار
 آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان
 آن مرد بی قرار
 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
هر روز پای پ نجره غمگین نشسته بود
 وگفتگو نمی کرد
جز با درخت سرو
در باغ کوچک همسایه
شبها به کارگاه خیال خویش
 تصویری از بلندی اندام می کشید
 و در تصورش
 تصویر تو بلندترین سرو باغ را
تحقیر کرده بود
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او پک زیست
پکتر از چشمه ای نور
همچون زلال اشک
یا چو زلال قطره باران به نوبهار
 آن کوه استقامت
 آن کوهاستوار
وقتی به یاد روی تو می بود
 می گریست
 روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوی دیدن رویت را
 حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت
اما برای دیدن توچشم خویش را
 آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پک را
پنداشت
 آلوده است و لایق دیدار یارنیست
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست
 آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شاید روزی اگر
چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی اید