تقدیم به مهدی عزیزم

X

تقدیم به مهدی عزیزم

تقدیم به مهدی عزیزم

	عاشق
همه گويند كه : تو عاشق اويي گر چه دانم همه كس عاشق اويند ليك مي ترسم ، يارب نكند راست بگويند ؟
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 8:3 PM توسط تازه متولد شده \|

	افسانه من
گغتم که بیا کنون که من مستم ، مست ای دختر شوریده دل مست پرست گفتا که تو باده خوردی و مست شدی من مست باده می خواهم ، پست یک شاخه ی خشک ، زار و غمنک ، شکست آهسته فروفتاد و بر خک نشست آن شاخه ی خشک ، عشق من بود که مرد وان خک ، دلم ... که طرفی از عشق نیست جز مسخره نیست ، عشق تا بوده و هست با مسخرگی ، جهانی انداخته دست ایکاش که در دلطبیعت می مرد این طفل حرامزاده ، از روز الست صد بار شدم عاشق و مردم صد بار تابوت خودم به گور بردم صد بار من غره از اینکه صد نفر گول زدم دل غافل از آنکه ،‌گول خوردم صد بار افسوس که گشت زیر و رو خانه ی من مرگ آمد و پر گشود در لانه ی من من مردم و زنده هست افسانه ی عشق تا زنده نگاهدارد افسانه ی من افسانه ی من تو بودی ای افسانه جان از کف من ربودی ، ای افسانه صد بار شکار رفتم دل خونین نشناختمت چه هستی ای افسانه
+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 7:16 PM توسط تازه متولد شده \|

	درد
من اگردیوانه ام با زندگی بیگانه ام مستم اگر یا گیج و سرگردان و مدهوشم اگر بی صاحب و بی چیز و ناراحت خراب اندر خراب و خانه بر دوشم اگر فریاد منطق هیچ تأثیری ندارد در دل تاریک و گنگ و لال و صاحب مرده ی گوشم به مرگ مادرم : مردم شما ای مردم عادی که من احساس انسانی خودرا بر سرشک ساده ی رنج فلکت بارتان بی شبهه مدیونم میان موج وحشتنکی از بیداد این دنیا در اعماق دل آغشته با خونم هزار درد دارم درد دارم
+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 7:12 PM توسط تازه متولد شده \|

	بر سنگ مزار
الا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این کاشانه ی عورم ؟ چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟ از این خوابیدن در زیر سنگ و خک و خون خوردن نمی دانی ! چه می دانی ، که آخر چیست منظورم تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم کجا می خواستم مردن !؟ حقیقت کرد مجبورم چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم از این دوران آفت زا ، چه آفتها که من دیدم سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم فتادم در شب ظلمت ، به قعر خک ، پوسیدم ز بسکه با لب مخنت ،‌زمین فقر بوسیدم کنون کز خک فم پر گشته این صد پاره دامانم چه می پرسی که چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟ چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم ؟ ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم که خون دیده ، آبم کرد و خک مرده ها ، نانم همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم : انسانم ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی کنون ... ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان به جای گریه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستی که تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی نه غمخواری ، نه دلداری ، نه کس بودم در این دنیا در عمق سینه ی زحمت ، نفس بودم در این دنیا همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا به شب های سکوت کاروان تیره بختیها سرا پا نغمه ی عصیان ، جرس بودم در این دنیا به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی
+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 7:3 PM توسط تازه متولد شده \|

	آرامگاه عشق
شب سیاه ، همانسان که مرگ هست قلب امید در بدرومات من شکست سر گشته و برهنه و بی خانمان ، چو باد آن شب ،‌رمید قلب من ، از سینه و فتاد زار و علیل و کور بر روی قطعه سنگ سپیدی که آن طرف در بیکران دور افتاده بود ،‌سکت و خاموش ، روی کور گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار در سایه ی سکوت رزی ، پیر و سوگوار بی تاب و ناتوان و پریشان و بی قرار بر سر زدم ، گریستم ، از دست روزگار گفتم که ای تو را به خدا ،‌سایبان پیر با من بگو ، بگو ! که خفته در این گور مرگبار ؟ کز درد تلخ مرگ وی ، این قلب اشکبار خود را در این شب تنها و تار کشت ؟ پیر خمیده پشت ؟ جانم به لب رسید ، بگو قبر کیست این ؟ یک قطره خون چکید ، به دامانم از درخت چون جرعه ای شراب غم ، از دیدگان مست فریاد بر کشید : که ای مرد تیره بخت بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست بر سنگ سخت گور از بیکران دور با جوهر سرشک دستی نوشته بود آرامگاه عشق
+ نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 6:43 PM توسط تازه متولد شده \|

	خیام
یک قطـــره آب بــود با دریــــــا شد یک ذره خـــاک با زمین یکتــا شـــد آمــد شدن تو اندرین عالــــــم چیست آمد مگسی پدید و نا پیــــــدا شـــــــد ** ای دوست بیـــــا غــم فـــردا نخـــوریم وین یکــدم عمــر را غنیمت شمـــریـــم فردا کـــه ازین دیر فنا در گــــــذریـــم با هفت هـــــــزار سالگــان سر بسریـم *** من مـــی نه بهــر تنگدستــی نخـــــورم یا از غم رسوایی و مستــــی نخــــورم من می ز برای خـــوشدلی می خـوردم اکنــون که تــــو بر دلم نشستی نخــورم
+ نوشته شده در شنبه دوازدهم آبان 1386ساعت 7:35 PM توسط تازه متولد شده \|

	دستمال کاغذی
دستمال کاغذي به اشک گفت: قطره قطره ات طلاست! يک کم از طلاي خود حراج ميکني؟ عاشقم!... با من ازدواج ميکني؟! اشک گفت:ازدواج اشک و دستمال کاغذي؟ تو چقدر ساده اي؛خوش خيال کاغذي! توي ازدواج ما تو مچاله ميشوي! چرک ميشوي و تکه اي زباله ميشوي! پس برو و بي خيال باش،...عاشقي کجاست؟ تو فقط دستمال باش! دستمال کاغذي دلش شکست،گوشه اي کنار جعبه اش نشست! گريه کرد و گريه کرد و گريه کرد در تن سپيد و نازکش دويد خون درد! آخرش دستمال کاغذي مچاله شد مثل تکه اي زباله شد! او ولي شبيه ديگران نشد چرک و زشت مثل اين و آن نشد رفت اگرچه توي سطل آشغال؛ پاک بود و عاشق و زلال! او با تمام دستمال هاي کاغذي فرق داشت! چونکه در دل خودش ، دانه هاي اشک کاشت
+ نوشته شده در شنبه دوازدهم آبان 1386ساعت 7:27 PM توسط تازه متولد شده \|

که گر من باز بینم روی یار خویش

وه که گر من بازبینم روی یار خویش را		تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را
یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند		بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را
مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق		دوستان ما بیازردند یار خویش را
همچنان امید می‌دارم که بعد از داغ هجر		مرهمی بر دل نهد امیدوار خویش را
رای رای توست خواهی جنگ و خواهی آشتی		ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را
هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند		گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را
عافیت خواهی نظر در منظر خوبان مکن		ور کنی بدرود کن خواب و قرار خویش را
گبر و ترسا و مسلمان هر کسی در دین خویش		قبله‌ای دارند و ما زیبا نگار خویش را
خاک پایش خواستم شد بازگفتم زینهار		من بر آن دامن نمی‌خواهم غبار خویش را
دوش حورازاده‌ای دیدم که پنهان از رقیب		در میان یاوران می‌گفت یار خویش را
گر مراد خویش خواهی ترک وصل ما بگوی		ور مرا خواهی رها کن اختیار خویش را
درد دل پوشیده مانی تا جگر پرخون شود		به که با دشمن نمایی حال زار خویش را
گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار		ای برادر تا نبینی غمگسار خویش را
ای سهی سرو روان آخر نگاهی باز کن		تا به خدمت عرضه دارم افتقار خویش را
دوستان گویند سعدی دل چرا دادی به عشق		تا میان خلق کم کردی وقار خویش را
ما صلاح خویشتن در بی‌نوایی دیده‌ایم		هر کسی گو مصلحت بینند کار خویش را

+ نوشته شده در شنبه دوازدهم آبان 1386ساعت 7:14 PM توسط تازه متولد شده |

	اندوه تنهایی
پشت شيشه برف می بارد پشت شيشه برف می بارد در سكوت سينه ام دستی دانه اندوه می كارد مو سپيد آخر شدی ای برف تا سرانجامم چنين ديدی در دلم باريد ... ای افسوس بر سر گورم نباريدی چون نهالی سست می لرزد روحم از سرمای تنهائی می خزد در ظلمت قلبم وحشت دنيای تنهائی ديگرم گرمی نمی بخشی عشق، ای خورشيد يخ بسته سينه ام صحرای نومیديست خسته ام، از عشق هم خسته غنچه شوق تو هم خشكيد شعر، ای شيطان افسونكار عاقبت زين خواب دردآلود جان من بيدار شد، بيدار بعد از او بر هر چه رو كردم ديدم افسون سرابی بود آنچه می گشتم به دنبالش وای بر من، نقش خوابی بود ای خدا ... بر روی من بگشای لحظه ای درهای دوزخ را تا به كی در دل نهان سازم حسرت گرمای دوزخ را؟ ديدم ای بس آفتابی را كاو پياپی در غروب افسرد آفتاب بی غروب من! ای ديغا، درجنوب! افسرد بعد از او ديگر چه می جويم؟ بعد از او ديگر چه می پايم؟ اشك سردی تا بيفشانم گور گرمی تا بياسايم پشت شيشه برف می بارد پشت شيشه برف می بارد در سكوت سينه ام دستی دانه اندوه می كارد
+ نوشته شده در شنبه دوازدهم آبان 1386ساعت 6:46 PM توسط تازه متولد شده \|

	زیباترین حرف

+ نوشته شده در شنبه دوازدهم آبان 1386ساعت 1:57 PM توسط تازه متولد شده \|

	آبی.خاکستری.سیاه
در شبان غم تنهايي خويش عابد چشم سخنگوي توام من در اين تاريكي من در اين تيره شب جانفرسا زائر ظلمت گيسوي توام گيسوان تو پريشانتر از انديشه من گيسوان تو شب بي پايان جنگل عطرآلود شكن گيسوي تو موج درياي خيال كاش با زورق انديشه شبي از شط گيسوي مواج تو من بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم كاش بر اين شط مواج سياه همه عمر سفر مي كردم من هنوز از اثر عطر نفسهاي تو سرشار سرور گيسوان تو در انديشه من گرم رقصي موزون كاشكي پنجه من در شب گيسوي پر پيچ تو راهي مي جست چشم من چشمه ي زاينده ي اشك گونه ام بستر رود كاشكي همچو حبابي بر آب در نگاه تو رها مي شدم از بود و نبود شب تهي از مهتاب شب تهي از اختر ابر خاكستري بي باران پوشانده آسمان را يكسر ابر خاكستري بي باران دلگير است و سكوت تو پس پرده ي خاكستري سرد كدورت افسوس سخت دلگيرتر است شوق بازآمدن سوي توام هست اما تلخي سرد كدورت در تو پاي پوينده ي راهم بسته ابر خاكستري بي باران راه بر مرغ نگاهم بسته واي ، باران باران ؛ شيشه ي پنجره را باران شست از دل من اما چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟ آسمان سربي رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ مي پرد مرغ نگاهم تا دور واي ، باران باران ؛ پر مرغان نگاهم را شست خواب رؤياي فراموشيهاست خواب را دريابم كه در آن دولت خاموشيهاست من شكوفايي گلهاي اميدم را در رؤياها مي بينم و ندايي كه به من مي گويد : "گر چه شب تاريك است دل قوي دار ، سحر نزديك است " دل من در دل شب خواب پروانه شدن مي بيند مهر صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا مي چيند آسمانها آبي پر مرغان صداقت آبي ست ديده در آينه ي صبح تو را مي بيند از گريبان تو صبح صادق مي گشايد پر و بال تو گل سرخ مني تو گل ياسمني تو چنان شبنم پاك سحري ؟ نه از آن پاكتري تو بهاري ؟ نه بهاران از توست از تو مي گيرد وام هر بهار اينهمه زيبايي را هوس باغ و بهارانم نيست اي بهين باغ و بهارانم تو سبزي چشم تو درياي خيال پلك بگشا كه به چشمان تو دريابم باز مزرع سبز تمنايم را اي تو چشمانت سبز در من اين سبزي هذيان از توست زندگي از تو و مرگم از توست سيل سيال نگاه سبزت همه بنيان وجودم را ويرانه كنان مي كاود من به چشمان خيال انگيزت معتادم و دراين راه تباه عاقبت هستي خود را دادم آه سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چرا در پي گمشده ي خود به كجا بشتابم ؟ مرغ آبي اينجاست در خود آن گمشده را دريابم و سحرگاه سر از بالش خواب بردار كاروانهاي فرومانده خواب از چشمت بيرون كن باز كن پنجره را تو اگر بازكني پنجره را من نشان خواهم داد به تو زيبايي را بگذاز از زيور و آراستگي من تو را با خود تا خانه ي خود خواهم برد كه در آن شكوت پيراستگي چه صفايي دارد آري از سادگيش چون تراويدن مهتاب به شب مهر از آن مي بارد باز كن پنجره را من تو را خواهم برد به عروسي عروسكهاي كودك خواهر خويش كه در آن مجلس جشن صحبتي نيست ز دارايي داماد و عروس صحبت از سادگي و كودكي است چهره اي نيست عبوس كودك خواهر من در شب جشن عروسي عروسكهايش مي رقصد كودك خواهر من امپراتوري پر وسعت خود را هر روز شوكتي مي بخشد كودك خواهر من نام تو را مي داند نام تو را مي خواند گل قاصد آيا با تو اين قصه ي خوش خواهد گفت ؟ باز كن پنجره را من تو را خواهم برد به سر رود خروشان حيات آب اين رود به سرچشمه نمي گردد باز بهتر آنست كه غفلت نكنيم از آغاز باز كن پنجره را صبح دميد چه شبي بود و چه فرخنده شبي آن شب دور كه چون خواب خوش از ديده پريد كودك قلب من اين قصه ي شاد از لبان تو شنيد : "زندگي رويا نيست زندگي زيبايي ست مي توان بر درختي تهي از بار ، زدن پيوندي مي توان در دل اين مزرعه ي خشك و تهي بذري ريخت مي توان از ميان فاصله ها را برداشت دل من با دل تو هر دو بيزار از اين فاصله هاست " قصه ي شيريني ست كودك چشم من از قصه ي تو مي خوابد قصه ي نغز تو از غصه تهي ست باز هم قصه بگو تا به آرامش دل سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم گل به گل ، سنگ به سنگ اين دشت يادگاران تو اند رفته اي اينك و هر سبزه و سنگ در تمام در و دشت سوگواران تو اند در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد رفته اي اينك ، اما آيا باز برمي گردي ؟ چه تمناي محالي دارم خنده ام مي گيرد چه شبي بود و چه روزي افسوس با شبان رازي بود روزها شوري داشت ما پرستوها را از سر شاخه به بانگ هي ، هي مي پرانديم در آغوش فضا ما قناريها را از درون قفس سرد رها مي كرديم آرزو مي كردم دشت سرشار ز سبرسبزي رويا ها را من گمان مي كردم دوستي همچون سروي سرسبز چارفصلش همه آراستگي ست من چه مي دانستم هيبت باد زمستاني هست من چه مي دانستم سبزه مي پژمرد از بي آبي سبزه يخ مي زند از سردي دي من چه مي دانستم دل هر كس دل نيست قلبها ز آهن و سنگ قلبها بي خبر از عاطفه اند از دلم رست گياهي سرسبز سر برآورد درختي شد نيرو بگرفت برگ بر گردون سود اين گياه سرسبز اين بر آورده درخت اندوه حاصل مهر تو بود و چه روياهايي كه تبه گشت و گذشت و چه پيوند صميميتها كه به آساني يك رشته گسست چه اميدي ، چه اميد ؟ چه نهالي كه نشاندم من و بي بر گرديد دل من مي سوزد كه قناريها را پر بستند و كبوترها را آه كبوترها را و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد در ميان من و تو فاصله هاست گاه مي انديشم مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري تو توانايي بخشش داري دستهاي تو توانايي آن را دارد كه مرا زندگاني بخشد چشمهاي تو به من مي بخشد شور عشق و مستي و تو چون مصرع شعري زيبا سطر برجسته اي از زندگي من هستي دفتر عمر مرا با وجود تو شكوهي ديگر رونقي ديگر هست مي تواني تو به من زندگاني بخشي يا بگيري از من آنچه را مي بخشي من به بي ساماني باد را مي مانم من به سرگرداني ابر را مي مانم من به آراستگي خنديدم من ژوليده به آراستگي خنديدم سنگ طفلي ، اما خواب نوشين كبوترها را در لانه مي آشفت قصه ي بي سر و ساماني من باد با برگ درختان مي گفت باد با من مي گفت : " چه تهيدستي مرد " ابر باور مي كرد من در آيينه رخ خود ديدم و به تو حق دادم آه مي بينم ، مي بينم تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم چه اميد عبثي من چه دارم كه تو را در خور ؟ هيچ من چه دارم كه سزاوار تو ؟ هيچ تو همه هستي من ، هستي من تو همه زندگي من هستي تو چه داري ؟ همه چيز تو چه كم داري ؟ هيچ بي تو در مي ابم چون چناران كهن از درون تلخي واريزم را كاهش جان من اين شعر من است آرزو مي كردم كه تو خواننده ي شعرم باشي راستي شعر مرا مي خواني ؟ نه ، دريغا ، هرگز باورنم نيست كه خواننده ي شعرم باشي كاشكي شعر مرا مي خواندي بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه بي تو سرگردانتر ، از پژواكم در كوه گرد بادم در دشت برگ پاييزم ، در پنجه ي باد بي تو سرگردانتر از نسيم سحرم از نسيم سحر سرگردان بي سرو سامان بي تو - اشكم دردم آهم آشيان برده ز ياد مرغ درمانده به شب گمراهم بي تو خاكستر سردم ، خاموش نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق نه مرا بر لب ، بانگ شادي نه خروش بي تو ديو وحشت هر زمان مي دردم بي تو احساس من از زندگي بي بنياد و اندر اين دوره بيدادگريها هر دم كاستن كاهيدن كاهش جانم كم كم چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو ؟ بي تو مردم ، مردم گاه مي انديشم خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟ آن زمان كه خبر مرگ مرا از كسي مي شنوي ، روي تو را كاشكي مي ديدم شانه بالازدنت را بي قيد و تكان دادن دستت كه مهم نيست زياد و تكان دادن سر را كه عجيب !‌عاقبت مرد ؟ افسوس كاكش مي ديدم من به خود مي گويم: " چه كسي باور كرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ " باد كولي ، اي باد تو چه بيرحمانه شاخ پر برگ درختان را عريان كردي و جهان را به سموم نفست ويران كردي باد كولي تو چرا زوزه كشان همچنان اسبي بگسسته عنان سم فرو كوبان بر خاك گذشتي همه جا ؟ آن غباري كه برانگيزاندي سخت افزون مي كرد تيرگي را در دشت و شفق ، اين شفق شنگرفي بوي خون داشت ، افق خونين بود كولي باد پريشاندل آشفته صفت تو مرا بدرقه مي كردي هنگام غروب تو به من مي گفتي : " صبح پاييز تو ، ناميومن بود ! " من سفر مي كردم و در آن تنگ غروب ياد مي كردم از آن تلخي گفتارش در صادق صبح دل من پر خون بود در من اينك كوهي سر برافراشته از ايمان است من به هنگام شكوفايي گلها در دشت باز برمي گردم و صدا مي زنم : " آي باز كن پنجره را باز كن پنجره را در بگشا كه بهاران آمد كه شكفته گل سرخ به گلستان آمد باز كنپنجره را كه پرستو مي شويد در چشمه ي نور كه قناري مي خواند مي خواند آواز سرور كه : بهاران آمد كه شكفته گل سرخ به گلستان آمد " سبز برگان درختان همه دنيا را نشمرديم هنوز من صدا مي زنم : " باز كن پنجره ، باز آمده ام من پس از رفتنها ، رفتنها ؛ با چه شور و چه شتاب در دلم شوق تو ، اكنون به نياز آمده ام "داستانها دارم از دياران كه سفر كردم و رفتم بي تو از دياران كه گذر كردم و رفتم بي تو بي تو مي رفتم ، مي رفتن ، تنها ، تنها وصبوري مرا كوه تحسين مي كرد من اگر سوي تو برمي گردم دست من خالي نيست كاروانهاي محبت با خويش ارمغان آوردم من به هنگام شكوفايي گلها در دشت باز برخواهم گشت تو به من مي خندي من صدا مي زنم : " آي باز كن پنجره را " پنجره را مي بندي با من اكنون چه نشتنها ، خاموشيها با تو اكنون چه فراموشيهاست چه كسي مي خواهد من و تو ما نشويم خانه اش ويران باد من اگر ما نشويم ، تنهايم تو اگر ما نشوي خويشتني از كجا كه من و تو شور يكپارچگي را در شرق باز برپا نكنيم از كجا كه من و تو مشت رسوايان را وا نكنيم من اگر برخيزم تو اگر برخيزي همه برمي خيزند من اگر بنشينم تو اگر بنشيني چه كسي برخيزد ؟ چه كسي با دشمن بستيزد ؟ چه كسي پنجه در پنجه هر دشمن دون آويزد دشتها نام تو را مي گويند كوهها شعر مرا مي خوانند كوه بايد شد و ماند رود بايد شد و رفت دشت بايد شد و خواند در من اين جلوه ي اندوه ز چيست ؟ در تو اين قصه ي پرهيز كه چه ؟ در من اين شعله ي عصيان نياز در تو دمسردي پاييز كه چه ؟ حرف را بايد زد درد را بايد گفت سخن از مهر من و جور تو نيست سخن از تو متلاشي شدن دوستي است و عبث بودن پندار سرورآور مهر آشنايي با شور ؟ و جدايي با درد ؟ و نشستن در بهت فراموشي يا غرق غرور ؟ سينه ام آينه اي ست با غباري از غم تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار آشيان تهي دست مرا مرغ دستان تو پر مي سازند آه مگذار ، كه دستان من آن اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد آه مگذار كه مرغان سپيد دستت دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد من چه مي گويم ، آه با تو اكنون چه فراموشيها با من اكنون چه نشستها ، خاموشيهاست تو مپندار كه خاموشي من هست برهان فرانموشي من من اگر برخيزم تو اگر برخيزي همه برمي خيزند
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم آبان 1386ساعت 8:21 AM توسط تازه متولد شده \|

	صدای یک تن در این بیابان
سلام دريا، سلام دريا، فشانده گيسو! گشوده سيما ! هميشه روشن، هميشه پويا، هميشه مادر، هميشه زيبا ! سلام مادر، كه مي تراود، نسيم هستي، زتار و پودت . هميشه بخشش، هميشه جوشش، هميشه والا، هميشه دريا ! سلام دريا، سلام مادر، چه مي سرائي؟ چه مي نوازي ؟ بلور شعرت، هميشه تابان، زبان سازت، هميشه شيوا . چه تازه داري؟ بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته ! كه از سرودم رميده شادي، كه در گلويم شكسته آوا ! چه پرسي ازمن: - « چرا خموشي؟ هجوم غم را نمي خروشي ! جدار شب را نمي خراشي، چرا بدي را شدي پذيرا ؟ » - شكسته بازو گسسته نيرو، جدار شب را چگونه ريزم ؟ سپاه غم را چگونه رانم، به پاي بسته، به دست تنها ؟ خروش گفتي ؟ چه چاره سازد، صداي يك تن، درين بيابان ؟ خراش گفتي ؟ كه ره گشوده، به زور ناخن، ز سنگ خارا ؟ بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته، دلم گرفته ! درين سياهي، از آن افق ها، شبي زند سر، سپيده آيا
+ نوشته شده در شنبه پنجم آبان 1386ساعت 7:57 PM توسط تازه متولد شده \|

	نیلوفر
در پس درهاي شيشه اي رؤياها، در مرداب بي ته آيينه ها، هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بودم يك نيلوفر روييده بود . گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت و من در صداي شكفتن او لحظه لحظه خودم را مي مردم . * بام ايوان فرو مي ريزد و ساقه نيلوفر برگرد همه ستون ها مي پيچد . كدامين باد بي پروا دانه نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟ * نيلوفر روييد، ساقه اش از ته خواب شفّا هم سركشيد من به رؤيا بودم سيلاب بيداري رسيد چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود در رگهايش من بودم كه مي دويدم هستي اش در من ريشه داشت همه من بود كدامين باد بي پروا دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد
+ نوشته شده در شنبه پنجم آبان 1386ساعت 7:37 PM توسط تازه متولد شده \|

	پرواز را به خاطر بسپار
دلم گرفته است دلم گرفته است به ايوان مي روم و انگشتانم را بر پوست كشيده شب مي كشم چراغهاي رابطه تاريكند چراغهاي رابطه تاريكند كسي مرا به آفتاب معرفي نخواهد كرد كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردني است
+ نوشته شده در شنبه پنجم آبان 1386ساعت 7:16 PM توسط تازه متولد شده \|

	مطئن باش و برو
مطمئن باش و برو ضربه ات كاري بود دل من سخت شكست و چه زشت به من و سادگي ام خنديدي. برو تا راحت تر تكه هاي دل خود را سر هم بندزنم تا تو رفتي همه گفتند از دل برود هر انكه از ديده برفت و به ناباوري و غصه من خنديدند. آه اي رفته سفر كه دگر باز نخواهي برگشت كاش مي آمدي و مي ديدي كه در اين عرصه دنياي بزرگ چه غم آلوده جدائيهائيست و بداني كه از دل نرود هر آنكه از ديده برفت
+ نوشته شده در پنجشنبه سوم آبان 1386ساعت 6:46 PM توسط تازه متولد شده \|

	دار
ادامه مطلب
+ نوشته شده در پنجشنبه سوم آبان 1386ساعت 6:0 PM توسط تازه متولد شده \|

	تقدیم به عزیزم

+ نوشته شده در پنجشنبه سوم آبان 1386ساعت 3:5 AM توسط تازه متولد شده \|

	ای صمیمی
ای صمیمی! . . . ای دوست گاه و بیگاه لب پنجره ی خاطره ام میایی دیدنت . . . حتی از دور آب بر آتش دل می پاشد آنقدر تشنه ی دیدار تو ام که به یک جرعه نگاه تو قناعت دارم دل من لک زده است گرمی دست تو را محتاجم و دل من . . . به نگاهی از دور طفلکی می سازد ای قدیمی! . . . ای خوب تو مرا یادکنی . . . یا نکنی من به یادت هستم من صمیمانه به یادت هستم دایم از خنده لبانت لبریز دامنت پرگل باد
+ نوشته شده در پنجشنبه سوم آبان 1386ساعت 3:4 AM توسط تازه متولد شده \|

	تولدی دوباره
سلام دوستان بعد از چند مدت دوباره امدم که وبلاگ رو از نو بسازم . اخه درگیر کنکور بودم . شکر خدا هم قبول شدم . ولی از این به بعد می خوام تا جایی که میی تونم وبلاگ رو به روز نیگه دارم . ولی به شرطی که شما هم کمکم کنید و با نظراتتون بهم انرژی بدین .
+ نوشته شده در پنجشنبه سوم آبان 1386ساعت 2:57 AM توسط تازه متولد شده \|