دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

بی مهابا در صحنه ی این زندگی قدم می زنم . می دانستم که هیچ کس اهمیتی نمی دهد همه آنچنان سرگرم خود هستند که هیچ کس او را نمی بیند . با این حال من از او بارها خواهم خواند.

چه خوب بود

   تو را چون بهاران                           چو ذرات باران

   تو را چون ستاره                           چنان ابر پاره

   چو امواج دریا                               چو مستی،چو رؤیا

   چو مینای پر می                          چنان ناله ی نی

                          تو را دوست دارم                         

   تو را می پرستم                        تو را می پرستم   

   تو هستی جوانی                       تویی زندگانی  

   تویی چون دل و دین                     تویی جان شیرین

   تویی همچو ایمان                        مقدس چو پیمان

   چه خواهی ز عاشق                    که من بعد خالق

                           تو را می پرستم

در حضورت،رنج و درد هجر گفتن مشکل است 

در فراقت لحظه ای آسوده خفتن مشکل است

سهل باشد کوه را با تیغ مژگان برکنم

بردن بار گران هجر ،یک تن مشکل است 

جان تحمل می کند،درد و غم رنج و تعب

گوهر از چشمم فرو غلتند ، به سفتن مشکل است

نقش بسته عکس تو،با خون دل در سینه ام

دل شده آئینه دار، آن نقش شستن مشکل است

دل شکستن بر تو آسان دل بریدن از تو سخت

بسته ام دل من به عشق تو، گسستن مشکل است

طوقی از مهر تو من بر گردنم آویختم

 هست طوق بندگی، آنرا نهفتن مشکل است

پس به جان و دل کنم خدمت تو را، تا زنده ام

تن به کار دیگری اینگونه بستن مشکل است

من اگر از نرگس مست تو مست

بر لبم پیمانه و پیمان شکستن مشکل است

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم